Droga

[pawel]

Św. Efrem (ok. 306–373)
diakon w Syrii, doktor Kościoła
Komentarz do Diatessaronu, modlitwa końcowa (© Evangelizo.org)

„Szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o Jego wielkich czynach”
O miłosierdzie, posłane i rozlane na wszystkich ludzi! W Tobie ono przebywa, Panie, który, litując się nad ludźmi, wyszedłeś im na spotkanie. Przez Twoją śmierć otworzyłeś im skarby Twego miłosierdzia. Twoja głęboka natura jest bowiem ukryta przed wzrokiem ludzkim, ale zarysowana w najmniejszym ruchu. Twoje dzieła przedstawiają nam szkic ich Autora, a stworzenia wskazują na swego Stworzyciela (Mdr 13,1; Rz 1,20), abyśmy mogli dotknąć Tego, który umyka poznaniu rozumem, ale pozwala się ujrzeć w swoich darach. Trudno jest stanąć przed Nim twarzą w twarz, ale łatwo jest zbliżyć się do Niego.
Nasze dziękczynienia nie wystarczą, ale uwielbiamy Cię we wszystkim za Twoją miłość do ludzi. Każdego z nas rozróżniasz dzięki głębi naszej niewidzialnej istoty – wszyscy jesteśmy głęboko związani jedyną naturą Adama. Uwielbiamy Cię, bo każdego z nas postawiłeś na tym świecie, bo nam powierzyłeś wszystko, co się na nim znajduje i zabierzesz nas z niego o godzinie, której nie znamy. Uwielbiamy Cię, ponieważ włożyłeś słowa w nasze usta, abyśmy przedstawiali Ci nasze prośby. Adam, który spoczywa w pokoju, wita Cię z radością, a my, jego potomstwo, razem z nim, ponieważ korzystamy z Twojej łaski. Wiatry Cię sławią, ziemia Cię sławi, morza Cię sławią, drzewa Cię sławią, także rośliny i kwiaty Cię błogosławią. Niech wszystko się gromadzi i jednoczy głosy, by Cię wielbić, prześcigając się w dziękczynieniu za wszelkie dobro i trwa w pokoju, żeby Cię błogosławić; niech wszystko wzniesie dla Ciebie dzieło uwielbienia.
Do nas należy skierować ku Tobie naszą wolę a Tobie wylać na nas nieco Twojej pełni, alby Twoja prawda nas nawróciła, a w ten sposób nasza słabość zniknęła, bo bez Twojej łaski nie można dojść do Ciebie, Panie darów.

[ryszard]

Ewangelia (Mk 3, 13-19)
Jezus wybiera dwunastu Apostołów

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy.

Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.

[pawel]

Sobór Watykański II
Konstytucja dogmatyczna o Kościele „Lumen Gentium”, § 18-19

„Przywołał do siebie tych, których sam chciał”
Obecny Sobór święty, idąc w ślady pierwszego Soboru Watykańskiego, zgodnie z nim poucza i oświadcza, że Jezus Chrystus, Pasterz wiekuisty, założył Kościół, posławszy Apostołów, tak jak sam został posłany przez Ojca (por. J 20,21), chciał też, aby ich następcy, mianowicie biskupi, byli w Kościele Jego pasterzami aż do skończenia świata. Żeby zaś episkopat był jedyny i niepodzielny, postawił nad innymi Apostołami świętego Piotra i w nim ustanowił trwałą i widzialną zasadę i fundament jedności i wspólnoty (communio).
Pan Jezus, modląc się do Ojca i powołując do siebie tych, których sam zechciał powołać, ustanowił dwunastu, aby byli z Nim i aby ich posłać dla głoszenia Królestwa Bożego (por. Mk 3,13-19, Mt 10,1-42), Apostołów tych (por. Łk 6,13) ustanowił jako kolegium, czyli jako stały zespół, na czele którego postawił wybranego spośród nich Piotra (por. J 21,15-17). Posłał ich do synów Izraela naprzód, i do wszystkich narodów (por. Rz 1,16), aby mając udział w Jego władzy, wszystkie ludy czynili uczniami Jego, uświęcali je i sprawowali nad nimi duchowe rządy (por. Mt 28,16-20, Mk 16,15, Łk 24,45-48, J 20,21-23) oraz w ten sposób krzewili Kościół, i posługując, pasterzowali mu pod kierownictwem Pana, po wszystkie dni aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). W tym posłannictwie utwierdzeni zostali w pełni w dzień Zielonych Świąt (por. Dz 2,1-26) zgodnie z obietnicą Pańską: „Otrzymacie moc Ducha Świętego zstępującego na was i będziecie mi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i Samarii, i aż po krańce ziemi” (Dz 1,8).
Głosząc zaś wszędzie Ewangelię (por. Mk 16,20), przyjmowaną przez słuchających dzięki działaniu Ducha Świętego, gromadzą Apostołowie Kościół powszechny, który Pan założył w Apostołach i zbudował na świętym Piotrze, pierwszym wśród Apostołów, a sam Jezus Chrystus jest tej budowli kamieniem węgielnym (por. Ap 21,14, Mt 16,18, Ef 2,20). Boskie posłannictwo powierzone przez Chrystusa Apostołom trwać będzie do końca wieków (por. Mt 28,20), ponieważ Ewangelia, którą mają przekazywać, jest dla Kościoła po wszystkie czasy źródłem całego jego życia.

[ryszard]

Ewangelia (Mk 3, 20-21)
Rodzina niepokoi się o Jezusa

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak że nawet posilić się nie mogli. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: «Odszedł od zmysłów».